Mənim qonşum deyir ki…

Mənim qonşum deyir ki…
Qəşəm Nəcəfzadə yazır...
Mənim bir qonşum var, beş ildir tanıyıram, hələ indiyə kimi onun intellektindən xəbərim olmayıb. Elə salam verib, salam almışıq, arada-bərədə bir-birimizdən saat soruşmuşuq, yenə arada-bərədə "Bizdə qaz kəsilib, sizdə necə?" kimi sual-cavablar eləmişik. Amma bu dəfə...
Adam bilmir ki, bu koronavirusa nə desin; söyüşmü söysün, ağlasınmı, qapısından qovsunmu, yoxsa durub ona bir kök "sağ ol"mu desin? Nə desək də, deməsək də, aydın bir həqiqət göz önündədir. Xalqımız çətin gündə bir olmağı, bir-birinə arxa durmağı, əl tutmağı bacardı. Hamının qapısı döyüldü, ərzaqdan tutmuş, xoş sözə, təbəssümə, ümidə qədər hər şey insanların üzünü güldürdü. İnsanlar bir-birini yaxından tanıdı. Elə mən də qonşumu yenidən kəşf elədim.
İndi gələk qonşuma. İki ev bizdən o yana anası ilə kirayədə yaşayır. Sosial yardıma çox böyük ehtiyacı var. Yazı-pozu adamı kimi ona dedim ki, gəl, sənin adını yardımlara yazdıraq. Gətirib elə evinizdəcə versinlər. İstəyirsən, adını e-sosial.az saytında qeydiyyata saldıraq. İki ay müddətinə yüz doxsan manat ala bilərsən.
Nə qədər elədim, razı olmadı. Cəhdlərimə baxmayaraq, könül xoşluğu ilə dedi ki, Allah dövlətimizi var eləsin. Mənim ehtiyacım yoxdur. Bəlkə, məndən də daha çox ehtiyacı olan adamlar var, qoy, onlar alsın. Allaha şükür, mənə kənddən pay göndərirlər.
Qonşumun bu qədər könlü, gözü tox olması və düşüncəsinin zənginliyi məni çox sevindirdi. Mən ona deyəndə ki bu yardımı ayrı-ayrı imkanlı şəxslər vermir, öz dövlətimiz verir, dedi ki, Allah dövlətimizin başını uca eləsin. Məndən də vəziyyəti ağır olanlara vermək lazımdır. Halbuki qonşumun anası ağır xəstədir, Milli Onkologiya Mərkəzində kimya terapiyası qəbul edir. Amma o, çox ümidli və  inamlıdır. Əsl ziyalı yetkinliyi nümayiş etdirir. Düşündüm ki, çətin məqamda insanın kamilliyi bilinir. Heç onun ali təhsili də yoxdur. Bəs bu insan harada belə yetişib və harada bu cür təlim-tərbiyə alıb?
Ondan ayrılandan sonra bir həqiqəti dərk etdim ki, dövlət bu cür adamların düşüncəsindən formalaşır. Əsl dövlət adamı belə insanlardan yaranır. İnanıram ki, o, hər hansı bir vəzifədə olsaydı, heç vaxt dövlətin bir qəpiyinə də göz dikməzdi. Rəhbərlik elədiyi qurumun işçilərini də özü kimi inkişaf etdirib, dövləti göz bəbəyi kimi qoruyardı.
İki gündən sonra onunla küçəmizdə yenə görüşdüm. Üzü çox işıqlıdır. Baş verən hadisələri dəqiq təhlil edir, orijinal, məntiqli nəticə çıxarmağı bacarır. Görün mənə nə deyir?
- Müəllim, pandemiya ilə mübarizə dövlətimizi, xalqımızı bir yumruq kimi həm birləşdirdi, həm də gücləndirdi. Bu, məncə, Qarabağın qaytarılmasına bir hazırlıq mərhələsi olacaq. Zaman göstərdi ki, xalq çətin bir duruma düşəndə güclənir. İnanıram ki, koronavirusla mübarizə sistemi Qarabağın azad olunması üçün yetərli bir gücdür.
Qonşuma heyran qalıram. Arqumentləri tutarlıdır. Bir az fikrə gedib yenə üzünü mənə tutur:
- Qarabağ torpağı pandemiya vaxtında kimsəsiz qaldı. Məncə, o, üzünü Azərbaycana tutub kömək istəyirdi. Qarabağı pandemiyadan ancaq Azərbaycan qoruya bilərdi, öz qanadının altına çəkərdi. Çünki Qarabağ onun öz balasıdır.
Yeni fikir tapmış kimi, yenidən barmağını mənə tuşlayır:
- Koronavirusdan sonra təkcə Qarabağın alınması gerçəkləşməyəcək, dünya düzəni dəyişəcək. Sizin ədəbiyyatda böyük və tarixi dəyişikliklər olacaq. İqtisadiyyat yenidən dirçələcək, daha onun mayasında yalan olmayacaq.
Qonşum mənə elə ümidlər verir ki, tez-tələsik evə qaçıb, kompüterin arxasına keçirəm. Və istəyirəm ki, bu şad xəbəri bütün dünyaya çatdırım, deyim ki, qonşuluğumda gözəl bir insan yaşayır. /oxu.az